Odpowiedź jest bardzo prosta. Bo jest skuteczna.

Ze wszystkich tematów, na które trafiałam budząc się z tego matrixowego letargu od początku czułam, że oczyszczanie podświadomości to ważny temat i sensowne podejście do rozwoju. Bardzo wiele argumentów za tym przemawiało. Bo czy można mieć piękny dom i spełnione życie kiedy w piwnicach tego domu nadal odbywają się liczne zbrodnie, zdrady i przepełniony jest zapachem bólu, lęku i cierpienia? To chyba oczywiste. Pozory mnie już nie interesowały, a świat matrixa zbudowany jest z pozorów, sugestii, niedopowiedzeń i kłamstw. Przyszedł czas na rozwój, fizyczne i energetyczne porządki, które zapoczątkowały zupełnie nowy etap ze zdecydowanie wyższą jakością życia.

Praca z podświadomością pozwala uzyskać realny progres w rozwoju. Dzieje się tak, ponieważ kiedy zyskujemy większą świadomość tego, co było zakryte, wyparte równoważy się dysproporcja pomiędzy tym co nieświadome, a uświadomione. Umysł musi zachować plastyczność i otwartość, by nie przeszkadzać w kolejnych procesach i nie uciekać w stare sztuczki mechanizmów obronnych. Człowiek zyskuje większą równowagę, zrozumienie i odwagę do dalszego życia. Pojawia się chęć do tworzenia, do kreowania własnego kawałka świata. Czy nie o to nam w życiu chodzi?

Zazwyczaj po ten rodzaj pracy sięgamy, kiedy już mamy dość dotychczasowego kręcenia się w kółko, dość niezadowolenia z życia i z ludzi wokół, dość wewnętrznej pustki i braku zrozumienia. Przychodzi jakaś magiczna cienka granica tej niemocy, by w końcu pozwolić sobie skierować się ku odnalezieniu mocy w sobie. A dokonać tego można tylko poznając siebie lepiej, pozwolić sobie na stanie się spójną całością, a nie wybranym ulubionym fragmentem, wyświetlanym wciąż na Instagramie lub innym Tik toku. Oczywiście są to kwestie bardzo osobiste, niedostępne w większości dla świata zewnętrznego, nie mam na myśli i nie zachęcam tutaj do obnażania się na zewnątrz w imię samopoznania. To kolejna skrajność, kiedy trudno nam wyłapać ten złoty środek, ta zdrową dla nas równowagę.

Podświadomość działa jak zaprogramowany komputer, a nasze ciało jest taką biologiczną maszyną, które przechowuje całe kompendium wiedzy na temat wszelkich zapisów i programów, z których się składa jako nasz materialny hologram Ani, Przemka i innych. Można zatem użyć porównania, że podświadomość to oprogramowanie ciała. Cała ta rzeczywistość wokół jest iluzją, jest zaprogramowaną macierzą materialnego doświadczania.

Większość materiałów mówi o tym, że maksymalnie 10% stanowi świadomość przeciętnego człowieka a aż 90% to umysł podświadomy. W nim zakorzenione są wszelkie wspomnienia, obrazy, odczucia, reakcje, nawyki, przekonania, myślokształty i emocje. To powoduje, że znajdziesz tam także wszystkie niemiłe momenty, doświadczenia i mechanizmy obronne, które z automatu uruchamiają proces ratowania Cię z opresji. Zapisują te, które się sprawdzają i na tej podstawie w podobnej sytuacji w przyszłości, uruchamiają tę samą procedurę postępowania. Sięganie do swojej podświadomości to przyzwolenie na bycie programistą własnego życia, wychodzisz w ten sposób sobie na spotkanie ale w nowej odsłonie.

Czy zatem sięganie do owej symbolicznej piwnicy jest aktem odwagi, ciekawości? Z pewnością, bo każdy z nas ją ma i dopóki tam nie zajrzy, to nie wie tak do końca co tam spotka. Ale czy należy się tego bać? Moim zdaniem nie, ponieważ to taka sama część nas, jak każda inna. To tak jakby nagle nie uznawać lewej ręki, bo przecież jest prawa i nią można większość robić. Przecież da się żyć z jedną ręką prawda?